บอกกล่าวเล่าเรื่อง C.O.M.กับ นายคัง

สองผัวเมีย คราหน้าร้อน  นอนแก้ผ้า
มีโจรมา เอาปืนจี้  จ่อที่หัว
โจรใจดำ ทำข่มเหง  ไม่เกรงกลัว
จับมือผัว  ไว้หนึ่งข้าง  ครางงึมงำ

ทุกวันนี้ อะไร ๆต่อมิอะไร มันดูจะเครียดไปซะหมด  ไอ้เราเองก็พลอยเครียด ไปกับเขาด้วย  แต่หากเราจะทำตัวทำใจให้คอยแต่เครียดมันก็คงไม่ดีแน่ ก็เลย ลองไปรื้อหนังสือเก่า ๆมาอ่านคลายเครียด ก้พอดี ไปเจอหนังสืออยู่ เล่ม สองเล่ม ที่เป็นโจ๊กขำ ๆแต่เป็นในรูปบทกลอน ก็เลย  ว่า น่าจะเอามาเขียนเก็บไว้ ให้ ได้อ่านกัน
ก็ไม่รู้ว่าเป็นการละเมิดลิกขสิทธิ์ของเขาเปล่า แต่เราก็กะอ้างอิงให้เขาอยู่แล้ว  ก็แค่เอามาบันทึกไว้ เพราะหนังสือเล่มที่มี ปานี้คงไม่มีขายแล้วแหละ เล่มแรก  ก็ชื่อหนังสือ “กลอนกระเดียม” ของ”เกียรติ  ลานสัก” ของสำนักพิมพ์ เค.เอส.พับลิบชิ่ง พิมพ์เมื่อปี 2542

วันนี้เข้าไปในบอร์ด มีคนโพส บทความ “โรคติดต่อที่ร้ายแรงกว่าไข้หวัดใหญ่ 2009″ ที่จริงสำหรับบอร์ดนี้ ปกติจะมีการตั้งกระทู้ ฮา ๆอยู่บ่อยที่ยั่วให้คนเข้าไปอ่านอยู่บ่อย  แต่ในฐานะนักระบาดวิทยา ก็ต้องสงสัยไว้ก่อน เอาว๊ะ จะโดนหลอกก็ยอม  ซึ่งก็จริงด้วย งานนี้ มีฮาจริง ๆ

เข้าไปในบอร์ด ไปเจอบทความบทความนี้ ก็เลยเก็บเอามา ไว้ให้ได้อ่านกันบ้าง  อ่านแล้วอย่าคิดมากละ   เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผม อาศัยอยู่กับพี่สาวสองคนในบ้านสองชั้นหลังเล็กๆ ที่ทำงานของผมอยู่ห่างจากบ้านไม่มากนัก ทุกวันหลังเลิกงาน ผมจะเดินกลับบ้านด้วยความหวังว่า เมื่อไหร่จะมีแฟนเสียที
ขณะ ที่ผมกำลังดูหนังอยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงพี่สาวเรียกให้ลงมาข้างล่าง พี่สาวผมบอกว่าเพื่อนของพี่สาว ย้ายเข้ามาเช่าบ้านติดกับบ้านผม พี่สาวแนะนำให้ผมรู้จัก ‘พี่มด’ และขอแรงผมช่วยขนย้ายสัมภาระเข้าบ้าน แต่สายตา และรอยยิ้มของพี่มด ที่มองมายังผมซิครับ ทำเอาหัวใจของผม เหมือนจะหยุดเต้น ผิวของพี่ มดขาวละเอียดมาก เข้าใจว่าคงผ่านการดูแลมาอย่างดี พี่มดสูงประมาณ 170 ซม. เอวเล็กรับกับก้นที่ ได้รูปอย่างแปลกประหลาด ในระหว่างที่ช่วยกันขนย้ายสิ่งของ ผมมองผ่านหน้าอกของพี่มดอย่างไม่ตั้งใจ แต่ก้ออดจะนึกถึงแตงโมลูกย่อมๆ ที่แม่ค้าวางขายอยู่ในตลาดไม่ได้ เธอเอามันมาจากไหนนะ เห็นแล้วน่าหนักอกหนักใจแทนจริงๆ